Φαντάσματα του Μίντσερ στο λυκαυγές: Κείμενο των Wu Ming

Κατεβάστε το pdf με ένα κλικ εδώ.

«Full Speed» και «Είναι πάντα οι άλλοι που πεθαίνουν»: Δύο εξαιρετικά νουάρ μόλις κυκλοφόρησαν!

Φρεντερίκ Α. Φαζαρντί

Full Speed

Μετάφραση: Γιάννης Καυκιάς

Σχήμα 12,5Χ19,5 • 304 σελίδες • Τιμή 19 ευρώ • ISBN 978-618-5571-21-4

Ένα θεαματικό τρομοκρατικό χτύπημα σε μια γραμμή του προαστιακού, χείμαρροι βενζίνης που ξεχύνονται στους δρόμους της Μονμάρτρης, προσωπικότητες που σκοτώνονται με τέτοια επιτήδευση, που θα έκανε τον Τζένγκις Χαν να φανεί αστείος: ξαφνικά το Παρίσι μοιάζει με τη Βαγδάτη μετά την Καταιγίδα της Ερήμου.

Η έρευνα ανατέθηκε στον αστυνομικό διευθυντή Παντοβάνι, σταρ της Δίωξης Εγκλήματος, που έχει παράλληλα να διαλευκάνει μια σειρά φόνους τραβεστί και να συλλάβει έναν απαγωγέα και δολοφόνο παιδιών.

Ο Παντοβάνι και η ομάδα του, αντιμέτωποι με τόσες υποθέσεις και χωρίς ελπίδα,  δεν έχουν παρά δύο όπλα: την ταχύτητα και το μαύρο χιούμορ.

Η τελευταία περιπέτεια του αντισυμβατικού και ασυμβίβαστου Τόνιο Παντοβάνι.

Ο Φαζαρντί ξεκίνησε να γράφει ακόμα ακόμα ένα βιβλίο με τον αγαπημένο του ήρωα αλλά έφυγε από τη ζωή πριν προλάβει να το ολοκληρώσει.

———–

Ο Φρεντερίκ Ανρί Φαζαρντί (το πραγματικό του όνομα είναι Ρολλάν Μορώ) γεννήθηκε το 1947 στο Παρίσι. Από νεανική ηλικία άσκησε πλείστα όσα χειρωνακτικά επαγγέλματα (πράγμα που δεν τον εμπόδισε να σπουδάσει Φιλοσοφία, Ιστορία και Κοινωνιολογία…) και στρατεύτηκε στην επαναστατική Αριστερά μέσα από τις «Επιτροπές Βιετνάμ» και αργότερα την «Προλεταριακή Αριστερά» και την «Κόκκινη Αλληλοβοήθεια», μετέχοντας, εν τω μεταξύ, ενεργά στην εξέγερση του Μάη του ’68. Ήταν ένας από τους σπάνιους αυτής της γενιάς που παρέμειναν ώς το τέλος πιστοί στη νιότη τους: Δήλωνε ότι ήταν «ο τελευταίος αναρχο-μπολσεβίκος» και ότι προτιμούσε να θυσιαστεί παρά να αρνηθεί τις ιδέες του.

Ο Φρεντερίκ Α. Φαζαρντί έγραψε πάνω από σαράντα μυθιστορήματα (αστυνομικά, αλλά και ιστορικά), τριακόσια πενήντα διηγήματα, πολιτικά δοκίμια, σενάρια για τον κινηματογράφο κ.λπ. Επίσης, αρθρογραφούσε τακτικά σε εφημερίδες και περιοδικά (υπήρξε για πολλά χρόνια μόνιμος αρθρογράφος της Humanité και του περιοδικού Charlie Hebdo, μεταξύ άλλων).

Πέθανε κι αυτός σχετικά νωρίς (όπως ο Μανσέτ), την Πρωτομαγιά του 2008, στα 60 του χρόνια.

Από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του Φονιάδες Μπάτσων, Η θεωρία του 1%, Με κομμένη την ανάσα, Ένας βρεγμένος καραγκιόζης και Βελούδινο γάντι.


Ζαν-Φρανσουά Βιλάρ

Είναι πάντα οι άλλοι που πεθαίνουν

Μετάφραση: Γιώργος Χαρλαμπίτας

Σχήμα 12,5Χ19,5 • 256 σελίδες • Τιμή 18 ευρώ • ISBN 978-618-5571-20-7

Όπως και οι τρεις γάτες του, ο Ράντεκ, η Κάμενεφ και η Ζινόβιεφ, ο Βικτόρ Μπλενβίλ δεν κάνει ποτέ αυτό που περιμένουν από εκείνον.

Ο Παριζιάνος ήρωας των μυθιστορημάτων του Ζαν-Φρανσουά Βιλάρ δεν είναι ούτε ντετέκτιβ ούτε αστυνομικός, ως είθισται.

Στην πραγματικότητα, μισεί τις έρευνες, τους αστυνομικούς και τα κακά σενάρια. Έτσι, όταν του δίνεται ένα ραντεβού στη στοά ντι Κερ και ανακαλύπτει το σώμα μιας γυναίκας σε μια πολύ επιτηδευμένη στάση, δεν αρκείται στο να τη φωτογραφίσει.

Το μακάβριο σκηνικό που έχει μπροστά του είναι μια πιστή ανασύνθεση του τελευταίου έργου του Μαρσέλ Ντισάν Δεδομένα… Αυτό εγείρει κάποια ερωτήματα, μεταξύ των οποίων και αυτό: Γιατί προσπαθούν να του φορτώσουν αυτό το έγκλημα υψηλής αισθητικής;

Έτσι, όταν μια όμορφη βιβλιοπώλισσα τού δίνει ένα δεύτερο ραντεβού, στη στοά Βιβιέν, ο Βικτόρ πηγαίνει εκεί όπως θα πήγαιναν και οι γάτες του: με τα νύχια του έξω.

Φυσικά, το όνομά της είναι Ροζ. C’est la vie ή La vie en rose; Rrose Sélavy!

———–

Ο Jean-François Vilar (αληθινό όνομα Patrick Yves André Zabel) γεννήθηκε το 1947 στο Παρίσι και πέθανε στην ίδια πόλη το 2014 από καρκίνο του πνεύμονα.

Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του néo-polar μυθιστορήματος.

Στα έργα του αναμειγνύει θέματα όπως η μυστική πόλη, η φωτογραφία, η τέχνη και η λογοτεχνία (ιδίως ο σουρεαλισμός), η ιστορία και οι επαναστάσεις (1789, 1917, 1968).

Υπήρξε τροτσκιστής ακτιβιστής, ηγέτης των Comités de défense des appelés (CDA), που συντονίζονταν από έναν υπόγειο μηχανισμό της Ligue Communiste, η οποία μετονομάστηκε σε LCR τον Σεπτέμβριο του 1973. Από το 1976 έως το 1981, ήταν μόνιμος δημοσιογράφος της εβδομαδιαίας εφημερίδας Rouge, όπου εργάστηκε μαζί με τον Ντανιέλ Μπενσαΐντ (Daniel Bensaϊd) και τράβηξε πολλές φωτογραφίες από τις διάφορες δραστηριότητες του LCR.

Το 1981 παραιτήθηκε από τη Rouge και το LCR. Άνεργος, σκεφτόταν να γράψει ένα νουάρ μυθιστόρημα (δήλωνε: «Ποτέ δεν μου άρεσε η αστυνομική λογοτεχνία, αυτό που με ενδιαφέρει είναι η λογοτεχνία των παραβατών»), όταν, τον Αύγουστο του 1981, είδε την προκήρυξη ενός διαγωνισμού στο περιοδικό Télérama. Έγραψε το Είναι πάντα οι άλλοι που πεθαίνουν, το οποίο κέρδισε το Grand Prix du roman noir Télérama το 1982.

Ο ίδιος έλεγε ότι επηρεάζεται από τρεις προσωπικότητες: τον Λέον Τρότσκι, τον Ντάσιελ Χάμετ (Dashiell Hammett) και τον Μαρσέλ Ντισάν (Marcel Duchamp). Από τον τελευταίο δανείζεται την πόλη όπου γεννήθηκε για να ονομάσει τον πρωταγωνιστή του (Μπλενβίλ) και το επιτάφιο επίγραμμα «Εξάλλου, είναι πάντα οι άλλοι που πεθαίνουν» για να τιτλοφορήσει το πρώτο του μυθιστόρημα.

Συνέντευξη των Wu Ming για το Old Mole!

Το νέο μας podcast είναι αφιερωμένο στους Wu Ming. Και τι καλύτερο από μια συζήτηση μαζί τους;
Τη συνέντευξη πήρε στις 15/11/2022 η Άννα Γρίβα και μας μιλούν οι Wu Ming 2 και Wu Ming 4.

Και εδώ η ιταλική βερσιόν της συνέντευξης, χωρίς την ελληνική μετάφραση.

Εκδήλωση για την πολιτική οικονομία του βιβλίου στον Κοινωνικό Χώρο Αντίβαρο στη Χίο

Η εκδήλωση στον Κοινωνικό Χώρο Αντίβαρο στη Χίο (3/12/2022), που έγινε με αφορμή το κείμενο των Εκδόσεων των Συναδέλφων «Ας μιλήσουμε λίγο για τις τιμές των βιβλίων (και για το επισφαλές μέλλον του βιβλίου)», το οποίο δημοσιεύτηκε στο efsyn.gr στις 15/9/2022.