Συνέντευξη του Ηλία Πετρόπουλου, που έλαβε χώρα στις 17 Ιουνίου 1983 στο Παρίσι, στα γραφεία του Radio Libertaire, από τους Jacques Vallet, Jean-Luc Hennig και Christian Zeimert.

μετάφραση της Κατερίνας Κορώνη

για το ραδιόφωνο της γαλλικής αναρχικής ομοσπονδίας Radio Libertaire.

Στην Ελλάδα δεν παίζετε με την ηθική τάξη. Εσύ κάτι ξέρεις, Ηλία Πετρόπουλε,
μιας και μπήκες πάνω από μία φορά στη φυλακή και είχες πολλά μπλεξίματα με
τη δικαιοσύνη στη χώρα σου. Θέλεις να μας μιλήσεις γι’ αυτή την εμπειρία;

Ο νόμος για τον Τύπο στην Ελλάδα χρονολογείται από τη δικτατορία του Μεταξά το 1936. Ο Παπανδρέου και οι σοσιαλιστές θέλησαν ν’ αλλάξουν αυτόν τον νόμο. Την περασμένη βδομάδα υπέβαλαν στη Βουλή το σχέδιο ενός νέου νόμου για τον Τύπο, δηλαδή για την ελευθερία του Τύπου. Πιστεύω όμως ότι πρόκειται για έναν νεοφασιστικό νόμο. Για παράδειγμα, σε αυτόν τον νέο νόμο υπάρχει άρθρο που απαγορεύει τη λεκτική επίθεση ενάντια σε υπουργό, η οποία επισύρει ποινή φυλάκισης. Ξέρετε, στην Ελλάδα, όταν μιλάμε για φυλάκιση το εννοούμε. Δεν είναι κενό γράμμα όπως στη Γαλλία.

Πόσα χρόνια έκανες φυλακή συνολικά;
Περίπου δύο χρόνια. Πέντε μήνες για τα Ρεμπέτικα τραγούδια, επτά μήνες για τα
Καλιαρντά και επτά μήνες για το ποίημα Σώμα. Επιπλέον, πρόσφατα καταδικάστηκα
σε φυλάκιση δεκαοχτώ μηνών –για Το εγχειρίδιο του καλού κλέφτη–, ευτυχώς όμως
ήμουν ήδη στη Γαλλία. Δεν μου δόθηκε ποτέ αμνηστία ούτε από τη δικτατορία ούτε
από τον Παπανδρέου. Ποτέ. Αντιθέτως, πριν από έναν μήνα καταδικάστηκα και πάλι
–υπό σοσιαλιστικό καθεστώς– σε δύο μήνες φυλάκιση…

Γιατί;
Για μια μελέτη μου για τα μπορντέλα της δεκαετίας του 1930 έως το 1953,
ημερομηνία κατά την οποία έκλεισαν όλα τα μπορντέλα της Ελλάδας.
Οπότε, συνεχίζεις να είσαι εξόριστος;
Α, πάντα! Πάντα!
Οριστικά;
Οριστικά!
Καταδικάστηκες μάλλον για πορνογραφία;
Ακριβώς. Επισήμως αυτή είναι μια από τις αιτίες της καταδίκης μου: η πορνογραφία.


Πιστεύεις ότι έχουν υπόρρητα κίνητρα;

Ίσως εξαιτίας του αντιαμερικανισμού μου. Είμαι ενάντια στις στρατιωτικές βάσεις.
Και, όπως γνωρίζετε, προχτές ο Παπανδρέου υπέγραψε νέο συμβόλαιο με τους Αμερικανούς για παράταση των στρατιωτικών βάσεων παντού στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι πλέον αμερικανική αποικία. Έγραψα, τότε, στα εξώφυλλα των βιβλίων μου συνθήματα ενάντια στις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα. Πιστεύω ότι στο βάθος αυτή είναι η αιτία για τα μπλεξίματα που είχα στην Ελλάδα για χρόνια ολόκληρα.

Πιστεύεις όμως ότι θα ξαναγυρίσεις κάποια μέρα;
Όχι, ποτέ. Έχει τελειώσει για μένα. Νιώθω πολύ καλά στο Παρίσι. Δουλεύω ήσυχος
και δεν έχω κανένα λόγο να ξαναζήσω στην Ελλάδα. Ήμουν εκεί μισόν αιώνα, πήρα
μεγάλη δόση.


Εξέδωσες βιβλία διάφορων κατηγοριών. Η πρώτη αφορά βιβλία για τον
υπόκοσμο. Για τα μπορντέλα, τις πουτάνες, τους μαχαιροβγάλτες, τους κλέφτες,
τους ομοφυλόφιλους, την αργκό. Τι αναζητάς στον κόσμο του περιθωρίου;


Όλοι οι πανεπιστημιακοί δίνουν μια, ας πούμε, επίσημη εικόνα της Ελλάδας, η οποία
ταυτόχρονα συνιστά αυταπάτη. Οπότε, εγώ ξεκίνησα έναν αγώνα ενάντια σ’ αυτή την
εικόνα. Σκέφτηκα ότι στην κοινωνία υπάρχουν κι άλλες ομάδες, που ζουν σε γκέτο,
για παράδειγμα οι Έλληνες ομοφυλόφιλοι. Ξεκίνησα να δουλεύω πάνω σ’ αυτό.
Ξέρετε, οι Έλληνες ομοφυλόφιλοι, λόγω μιας πολύ μακράς ανατολίτικης παράδοσης,
έχουν ζήσει σε καθεστώς τρόμου. Πραγματικού τρόμου. Οπότε, ήταν υποχρεωμένοι
να εφεύρουν ένα ιδιόλεκτο… Μια πολύ σπουδαία και πολύ πλούσια γλώσσα…
Άρχισα να συγκεντρώνω κάποιες λέξεις αυτής της γλώσσας. Εξεπλάγην που βρήκα
πενήντα λέξεις. Στη συνέχεια ήλπιζα να βρω ακόμα μερικές εκατοντάδες, μα τελικά
βρήκα… τρεις χιλιάδες διακόσιες λέξεις! Επρόκειτο για έναν λεξικογραφικό
θησαυρό. Αμέσως (πάνε πια δώδεκα χρόνια) έφτιαξα ένα ετυμολογικό λεξικό αυτής
της αργκό, μοναδικό στον κόσμο, και, όπως προείπα, πολύ πλούσιο. Εξέδωσα αυτό
το λεξικό και να ’μαι πάλι στη φυλακή με την κατηγορία της πορνογραφίας.


Αυτό το λεξικό ονομάζεται Καλιαρντά, όρος που αποτελεί την ονομασία αυτού
του ιδιολέκτου που χρησιμοποιούσαν οι ομοφυλόφιλοι μεταξύ τους. Αποτελούσε
τη δική τους κρυφή γλώσσα για να επικοινωνούν μεταξύ τους και να ορίζουν τα
πράγματα. Τα καλιαρντά είναι μια πολύ ζωντανή, πολύ ειρωνική, πολύ
χιουμοριστική, πολύ αστεία γλώσσα… Αλλά ομοφυλόφιλοι δεν υπάρχουν μόνο
στην Ελλάδα. Πιθανότατα, στη συνέχεια, να υπήρξαν κι άλλα λεξικά…

Ναι. Εδώ και καμιά δωδεκαριά χρόνια υπάρχει αμερικανικό λεξικό της αργκό των
ομοφυλοφίλων. Εκδόθηκε στην Καλιφόρνια.

Είναι λιγότερο πλούσιο διότι οι ομοφυλόφιλοι εκεί υφίστανται λιγότερες
πιέσεις…

Ναι. Ναι.


Το εγχειρίδιο του καλού κλέφτη ανήκει επίσης σε αυτή την κατηγορία βιβλίων για
τον υπόκοσμο… Εκτός από τις καταδίκες σου για πορνογραφία, νομίζω πως είχες
κι άλλα μπλεξίματα με την αστυνομία. Σχετικά με την αστυνομική σου
ταυτότητα…

Ναι, στην Ελλάδα η αναγραφή του θρησκεύματος στην ταυτότητα είναι υποχρεωτική.
Η θρησκεία αποτελεί ένα είδος φασισμού. Επί δικτατορίας των συνταγματαρχών
ζήτησα από την αστυνομία να αναγραφεί στην ταυτότητά μου: «άθεος». Από τότε
ξεκίνησε ένας πόλεμος με την αστυνομία που κράτησε οχτώ μήνες. Μου έστησαν ένα
σωρό παγίδες και μου έκαναν μια αντιπρόταση: να αναγραφεί «αθεϊστής». Τους είπα:
«Όχι! Δεν είμαι αθεϊστής, είμαι άθεος!». Η διαφορά είναι μεγάλη. Ο αθεϊστής είναι
ένας ακτιβιστής που κάνει προπαγάνδα. Οπότε, με μια τέτοια αναγραφή θα μπω
αμέσως φυλακή ως προπαγανδιστής του αθεϊσμού. Στη συνέχεια μου πρότειναν να
γράψουν «άνευ θρησκεύματος». «Όχι, όχι, είμαι άθεος!» Όταν τελικά πέτυχα να
γραφτεί στην ταυτότητά μου «άθεος», οι αστυνομικοί, χωρίς να με ρωτήσουν,
έγραψαν το ίδιο στην ταυτότητα της κόρης μου, η οποία ήταν ήδη φοιτήτρια
αρχιτεκτονικής. Κι αυτό για κείνη ήταν καταστροφικό! Οπότε, διεξήγαγα και πάλι
έναν αγώνα ενάντια στην αστυνομία και τελικά το ζήτημα διευθετήθηκε. Απέκτησα
την πρώτη ταυτότητα στην ελληνική ιστορία με την αναγραφή, στη θέση του
θρησκεύματος, «άθεος.
Εκείνη την εποχή κατέθεσα και αγωγή κατά του ελληνικού δημοσίου ενώπιον του
Ανωτάτου Δικαστηρίου για το ζήτημα του πολιτικού γάμου. Επίσης για πρώτη φορά
στην ελληνική ιστορία. Πριν από λίγους μήνες η κυβέρνηση Παπανδρέου
κατοχύρωσε νομικά τον πολιτικό γάμο. Προηγουμένως αυτό ήταν αδιανόητο. Κι αυτό
λόγω της τρομοκρατίας που ασκεί η Ορθόδοξη Εκκλησία. Και γιατί; Διότι μαζεύει
πολύ, μα πολύ χρήμα. Από πέρυσι 80% των Ελλήνων, αντί να δίνουν, για
παράδειγμα, τρεις χιλιάδες φράγκα στην Εκκλησία, προχωρούν σε πολιτικό γάμο ο
οποίος δεν κοστίζει τίποτα…


Το εγχειρίδιο του καλού κλέφτη μεταφράστηκε στα αγγλικά, στα γερμανικά… Η
γαλλική μετάφραση (αποσπάσματα της οποίας δημοσίευσε το Le Fou parle) δεν
βρήκε εκδότη στο Παρίσι.

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα υπό μορφή σαράντα ενός μαθημάτων από έναν
φανταστικό καθηγητή μιας φανταστικής σχολής ληστείας. Το βιβλίο είναι το πιο
ευπώλητο της τελευταίας δεκαετίας στην Ελλάδα και μέχρι σήμερα έχουν
κυκλοφορήσει εκατό χιλιάδες αντίτυπα. Αριθμός τεράστιος για την Ελλάδα. Αυτοί δε
που αγοράζουν το βιβλίο είναι οι νέοι, όχι οι μπουρζουάδες. Εδώ και τρία χρόνια
είναι του συρμού. Έγραψα, με τρόπο σαρκαστικό, πολύ σκληρά πράγματα για την
πραγματικότητα της δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Διότι, αλήθεια, όλοι οι Έλληνες
δικαστές διαπνέονται από αντιδραστικό, φασιστικό πνεύμα. Αυτό το βιβλίο εξετάζει
όλες τις εκφάνσεις της απονομής της δικαιοσύνης, μέχρι και τα πιο ασήμαντα
προβλήματα της καθημερινότητας των φυλακισμένων. Για παράδειγμα, το τελευταίο
κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στην πορδολογία των φυλακισμένων… Να σημειώσω
επίσης ότι η νέα ελληνική έκδοση περιλαμβάνει εκατό σχέδια του Kerleroux.
Εκδόθηκε στις ΗΠΑ και στη Γερμανία. Στη Γαλλία έλαβα από τον διευθυντή του
Gallimard μια απορριπτική επιστολή που έγραφε: «Βασανίζετε τους αναγνώστες σας,
Κύριε!».

Τ᾽ αφεντικά Black Friday, εμείς White Monday!

Νέα έκδοση: «Απο-ιατρικοποιώντας τη δυστυχία»

Συλλογικό έργο

Από-ιατρικοποιώντας τη δυστυχία

Ψυχιατρική, ψυχολογία και η ανθρώπινη κατάσταση

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ  Mark Rapley || Joanna Moncrieff || Jacqui Dillon

ΠΡΟΛΟΓΟΣ  Βάσια Λέκκα

Σχήμα: 17Χ24 • Σελίδες: 360 • Τιμή: 25 ευρώ • ISBN 978-618-5571-19-1

Το βιβλίο κυκλοφορεί σε συνεργασία με το Hearing Voices Network (Δίκτυο Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές)

Η ψυχιατρική και η ψυχολογία έχουν κατασκευάσει ένα σύστημα ψυχικής υγείας που αδικεί τα ζητήματα τα οποία ισχυρίζεται ότι κατανοεί και δημιουργεί πολλαπλά προβλήματα στους χρήστες. Ωστόσο, ο μύθος της βιολογικής βάσης της ψυχικής ασθένειας καθορίζει το παρόν μας. Το βιβλίο αναθεωρεί την τρέλα και την ψυχική δυσφορία διεκδικώντας τα ως ανθρώπινες και όχι ως ιατρικές εμπειρίες.

«[…] είναι ένα σπουδαίο βιβλίο και θα πρέπει να βρίσκεται στο ράφι των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, των ακαδημαϊκών, των ανθρώπων που έχουν τις αμφιβολίες τους για τα ψυ-επαγγέλματα, εκείνων που είναι πολύ σίγουροι για τα ψυ-επαγγέλματα και ίσως θα πρέπει να αποτελεί απαραίτητο ανάγνωσμα για τους ανθρώπους που έχουν επιβιώσει από τις υπηρεσίες, έχουν βιώσει τη δυστυχία τους, εισπράττοντας ελάχιστη ανακούφιση και έχουν αναρωτηθεί ποιο είναι αυτο το στοιχείο του εαυτού τους, που παραμένει μη θεραπεύσιμο».

British Journal of Social Work

«Αυτό το βιβλίο δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο από τώρα». 

The Psychologist

Αγοράστε το με ένα κλικ εδώ.

Παρουσίαση του βιβλίου «Δρομοκαΐτειο – Λέρος – Δαφνί»

Η δοκιμαστική εκπομπή #0 του Old Mole, του ραδιοφώνου των Εκδόσεων των Συναδέλφων

Ο γερο-τυφλοπόντικας είναι εδώ!

Η δοκιμαστική εκπομπή #0 του Old Mole, του ραδιοφώνου των Εκδόσεων των Συναδέλφων είναι στον αέρα!

Αναμένουμε τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σας για να βελτιωθούμε!

«Υλικό καθαρισμού»: Παρουσίαση στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα

Δρομοκαΐτειο – Λέρος – Δαφνί. Μόλις κυκλοφόρησε!

Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου

Δρομοκαΐτειο – Λέρος – Δαφνί

Ο ένας τοίχος μετά τον άλλο

Σχήμα: 17Χ24 • Σελίδες: 416 • Τιμή: 18 ευρώ • ISBN 978-618-5571-18-4

Ο όρος «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» είναι, ως προς το δίπολο των διαμετρικά αντίθετων σημασιών και περιεχομένων που εκφράζει, από τους πιο αμφιλεγόμενους. Έγινε ποτέ κάποια πραγματική μεταρρύθμιση του συστήματος των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, της κουλτούρας και της πρακτικής τους ή το αποτέλεσμα των περίπου 30 χρόνων συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων ήταν απλώς ένα νεοϊδρυματικό μόρφωμα, που αναπαρήγαγε αμετάβλητη τη λειτουργία του παραδοσιακού ψυχιατρικού κυκλώματος;

Σήμερα, το ποια ήταν η αλληλεπίδραση μιας έξωθεν επιβαλλόμενης «μεταρρύθμισης», με αφορμή το «πρόβλημα Λέρος», με τους στόχους, τα οράματα και τις πρακτικές όσων αναζητούσαν διαδρομές «πέρα και έξω» από το κυρίαρχο ψυχιατρικό παράδειγμα, μοιάζει για τους νέους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, αλλά και τους άμεσα ενδιαφερόμενους ανθρώπους με ψυχιατρική εμπειρία, καθώς και για όλη την κοινωνία, σαν να είναι εκτός της όποιας δυνατότητας τους να το δουν, ν’ ακουμπήσουν, να «πατήσουν» πάνω σ’ αυτή την εμπειρία –τις αναζητήσεις, τις δυσκολίες, τους ανεπίτευκτους στόχους της– ως υλικό αναστοχασμού για τη μορφή και τα περιεχόμενα μιας χειραφετητικής πρακτικής στον χώρο της ψυχικής υγείας, στο παρόν και στο μέλλον που έρχεται.

Περιγράφοντας το βίωμα της εξορίας του ως ενός αμετάκλητου διωγμού όσο πιο μακριά γίνεται, χωρίς ποτέ καμιά επιστροφή, ένας ασθενής στη Λέρο είπε κάποτε: «Δαφνί, Λέρος, Τουρκία». Κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε να συμβολίζει και η διαδρομή από το Δρομοκαΐτειο, το οποίο είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες της ιδρυματικής ψυχιατρικής, έως τη Λέρο, όπου για μια στιγμή χάραξε μια ακτίνα φωτός, ότι μια «άλλη», εναλλακτική ψυχιατρική είναι δυνατή, και από εκεί μέχρι το Δαφνί, στον άλλο πυλώνα της ιδρυματικής ψυχιατρικής, που μας προσγειώνει σε μια πραγματικότητα όπου τίποτα δεν είχε ουσιαστικά αλλάξει, πέραν ίσως από την εξωτερική εικόνα της ιδρυματικής καταστολής.


Ο Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Σπούδασε Ιατρική στο ΕΚΠΑ και ως ψυχίατρος, από το 1982, ήρθε σε επαφή με το κίνημα της εναλλακτικής ψυχιατρικής που ενέπνευσε ο Φράνκο Μπαζάλια στην Ιταλία.

Εργάστηκε διαδοχικά σε τρία ψυχιατρεία· στο Δρομοκαΐτειο (1986-1990),στο ΚΘ Λέρου (1990-1999) και στο ΨΝΑ (1999-2014) παίρνοντας πρωτοβουλίες για πρακτικές και προγράμματα ριζικής αποδόμησης και ξεπεράσματος των ιδρυματικών πρακτικών στην κατεύθυνση της Αποϊδρυματοποίησης.

Ανέπτυξε συνεχή και συστηματική δραστηριότητα για ένα εναλλακτικό κίνημα στην ψυχική υγεία, από κοινού με άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, οικογένειες, λειτουργούς ψυχικής υγείας, κοινωνικά κινήματα. Έχει δημοσιεύσει πολλά επιστημονικά άρθρα σε περιοδικά και σε συλλογικές εκδόσεις, ελληνικές (Υγεία, ασθένεια και κοινωνικός δεσμός, επιμ. Ν. Παπαχριστόπουλου και Κ. Σαμαρτζή, Opportuna, 2011, κ.ά.) αλλά και σε διεθνείς (Basaglia’s International Legacy, Oxford University Press, 2020· Beyond the walls/Oltre i muri. Deistitutionalization in European best practices in mental health, δίγλωσση έκδοση, Edizioni Alpha Beta, 2010, κ.ά.). Από τις εκδόσεις Άγρα κυκλοφορούν τα βιβλία του Λέρος, μια ζωντανή αμφισβήτηση της κλασικής ψυχιατρικής (2016) και Ρωγμές, ρήγματα και αντιστάσεις στην κυρίαρχη ψυχιατρική (2019).

Ας μιλήσουμε λίγο για τις τιμές των βιβλίων (και για το επισφαλές μέλλον του βιβλίου)

Κουίζ για δυνατούς λύτες: Ποιο προϊόν αυξήθηκε περισσότερο τον τελευταίο χρόνο (εκτός από το ηλεκτρικό ρεύμα);

Μην βιαστείτε να απαντήσετε «η βενζίνη», διότι το προϊόν αυτό είναι το χαρτί.

Η βενζίνη αυξήθηκε (όταν έφτασε στην ανώτερη φετινή τιμή της) κατά 42,5% – το χαρτί, αντιστοίχως, κατά 87%.

Τα τυπογραφεία και τα βιβλιοδετεία, προκειμένου να ανταπεξέλθουν στην τεράστια αύξηση του ηλεκτρικού ρεύματος (οι μηχανές τους καίνε απίστευτα πολύ ρεύμα) έχουν αναπροσαρμόσει τις τιμές τους προς τα πάνω τουλάχιστον κατά 10%.

Πώς κοστολογείται ένα βιβλίο;

Η εξίσωση είναι απλή:

Δικαιώματα + Μετάφραση + Επιμέλεια + Σελιδοποίηση + Σχεδιασμός εξωφύλλου + Χαρτί + Εκτύπωση + Βιβλιοδεσία. Το σύνολο διαιρείται με τον αριθμό αντιτύπων, et voilà το κόστος του κάθε αντιτύπου.

Το κόστος αυτό πολλαπλασιάζεται (συνήθως) επί 4 και έχουμε την τελική, ονομαστική τιμή λιανικής του βιβλίου.

Παρένθεση: Όσο περισσότερα αντίτυπα ενός βιβλίου τυπώνονται, τόσο πέφτει το κόστος ανά αντίτυπο. Ποιοι εκδότες όμως τυπώνουν (συνήθως) πάνω από 1000 αντίτυπα; Καλά το μαντέψατε: οι μεγάλοι…

Ένα βιβλίο, λοιπόν, που έχει κόστος αντιτύπου 2 ευρώ, κοστολογείται για λιανική πώληση 8 ευρώ.

Ουάου, θα πει κάποιος, τι κονομάνε αυτοί οι εκδότες; Εδώ μιλάμε για αισχροκέρδεια!

Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Ο υπέροχος κόσμος της ελληνικής αγοράς βιβλίου

 Ως προς τον υπόλοιπο «δυτικό, πολιτισμένο κόσμο», τον οποίο εξυμνούν τα εγχώρια αγοραία φυντάνια, δεν υπάρχει τίποτα να ζηλέψει η χώρα μας: επικρατεί και εδώ ο νόμος του ισχυρότερου.

 Ήδη από τη δεκαετία του ’90 παρουσιάστηκε το φαινόμενο του ελέγχου της αγοράς ως συνέπεια της επικράτησης της νεοφιλελεύθερης λογικής του ανταγωνισμού: καμία οικονομική, ηθική, και ποιοτική δέσμευση. Γιγαντισμός της παραγωγής –υπήρξαν εκδότες που παρήγαγαν ένα έως ενάμισι βιβλίο τη μέρα–, τάσεις συγκεντρωτισμού και έλεγχος της αγοράς. Με τη σειρά του αυτό κατέστρεψε το δίκτυο αγοράς των πολλών μικρών βιβλιοπωλείων· εμφανίστηκαν τα μεγάλα. Μαζί τους ενισχύθηκε η τάση συγκεντρωτισμού και ελέγχου της αγοράς και μια σειρά από νέες πολιτικές προώθησης (διαφήμιση, συμφωνίες στόχων, εξαγορά θέσεων προβολής κ.λπ.) . Ο βιβλιοπώλης δεν διαλέγει πια τα βιβλία του σύμφωνα με το γούστο του, αλλά με βάση την συμφερότερη οικονομική προσφορά. Η ίδια λογική επικράτησε και στην εξαγορά του μεγαλύτερου μέρους της βιβλιοκριτικής. Ακόμα χειρότερα: πρόσφατα παρουσιάστηκε το φαινόμενο μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι να εξαγοράζουν μικρότερους (αφήνοντας τυπικά την διοίκηση και την εμπορική επωνυμία απαράλλακτες).

Αν σε αυτό προσθέσουμε την κρίση της τιμής του χαρτιού, η ανεξαρτησία της αγοράς του βιβλίου που υποστηρίχθηκε από τους μικρούς ανεξάρτητους εκδότες κινδυνεύει πλέον σοβαρά.

Η ατιμία των τιμών

Όλα αυτά είναι τόσο εξόφθαλμα που δίκαια οι αναγνώστες θα είχαν αγανακτήσει. Ο πιο προφανής τρόπος με τον οποίο το αναγνωστικό κοινό πείθεται να συμμετάσχει σε αυτή την ξέφρενη κούρσα, όπως και να συγκαλυφθεί ενώπιον του η κερδοσκοπική και ανταγωνιστική πολιτική, είναι οι εκπτώσεις και οι προσφορές κατά το αμερικανικό πρότυπο. Και όμως, αυτό είναι μια πολιτική που ανεβάζει τις τιμές των βιβλίων. Η νεοφιλελεύθερη ρητορική είναι πάντοτε πολύ επινοητική όταν θέλει να παρουσιάσει μια καταστροφή ως όφελος. Τι ισχύει όμως πραγματικά;

Συγκεκριμένα, η τιμή του βιβλίου πριν τη δεκαετία του 1990 υπολογιζόταν με τον τριπλασιασμό του κόστους ανά αντίτυπο. Η βιβλιοπωλική, λεγόμενη, έκπτωση ήταν 35% επί της ονομαστικής τιμής του βιβλίου. Αυτό άφηνε ένα περιθώριο κέρδους περίπου 20% τόσο στον εκδότη όσο και στον βιβλιοπώλη. Το 20% είναι μια λογική αμοιβή για την εργασία και των δύο, ούτε πείνας ούτε κερδοσκοπίας. Σήμερα, και εδώ και κάμποσα χρόνια, η βιβλιοπωλική έκπτωση διαμορφώθηκε στο 50% της ονομαστικής τιμής του βιβλίου και η τιμή του διαμορφώνεται με τον τετραπλασιασμό του κόστους του… Το ανέβασμα των τιμών καλύπτει το ποσοστό των εκπτώσεων.

Αυτό σημαίνει ότι ένα βιβλίο που κοστολογείται από τον εκδότη 8 ευρώ (ας μείνουμε στο παράδειγμα που αναφέραμε παραπάνω) πωλείται στο μεγάλο βιβλιοπωλείο 4 ευρώ. Αν ο εκδοτικός οίκος είναι κολεκτίβα (όπως οι Εκδόσεις των Συναδέλφων) και δεν γουστάρει να κάνει διάκριση μεταξύ μικρών και μεγάλων βιβλιοπωλείων και άρα δίνει σε όλους με έκπτωση 50%, τι μένει ως κέρδος; 2 ευρώ ανά αντίτυπο. Βάλε τώρα τα υπόλοιπα κόστη (που δεν υπολογίστηκαν αρχικά), δηλαδή, μισθοί εργαζομένων, φως, νερό, τηλέφωνο, εφορία και λοιπά πάγια, τότε τι στο καλό μένει; 1 ευρουδάκι ανά αντίτυπο. Και αυτό αν το βιβλίο «πάει», δηλαδή εάν πουλήσει τόσα αντίτυπα, ούτως ώστε να περάσει το όριο τού «να βγάλει το κόστος του» και να αρχίσει να αφήνει κέρδος. Όμως περίπου το 1/4 των βιβλίων που κυκλοφορούν δεν βγάζουν καν το κόστος τους, άρα το κακόμοιρο ευρουδάκι που λέγαμε προηγουμένως, γίνεται 50λεπτάκι, και αν…

Είναι ακριβά τα βιβλία;

Η απάντηση είναι κάθετη: ΝΑΙ είναι! Θα μπορούσαν να είναι και ακριβότερα, όμως. Κανείς εκδοτικός οίκος, ούτε καν ο πιο αισχροκερδής, δεν αύξησε τις τιμές κατά 90% (όσο ακρίβυνε το χαρτί). Επίσης, τα βιβλία είναι ακριβά επειδή ούτως ή άλλως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν φράγκο ούτε για τις πιο βασικές ανάγκες τους (φαγητό, νοίκι, ρεύμα κ.λπ.) ή έχουν ίσα ίσα γι’ αυτές.

Οι κλασικοί, ιδιωτικών συμφερόντων εκδοτικοί οίκοι (και ακόμα περισσότερο οι μεγάλοι) βρίσκουν άλλους τρόπους συμπίεσης του κόστους κι έτσι περιορίζουν τη «ζημιά», ώστε να μπορούν να πουλάνε φθηνότερα.

Ειδικά οι μεγάλοι:

Έχουν τη δυνατότητα να εισάγουν μόνοι τους χαρτί από το εξωτερικό (η Ελλάδα δεν διαθέτει εδώ και πάνω από 15 χρόνια εργοστάσιο τυπογραφικού χάρτου). Τι κι αν το χαρτί που φέρνουν δεν είναι καλό και ταλαιπωρεί τους τυπογράφους; Έχουν τη δύναμη να τους πιέσουν (αφού πρώτα τους έχουν ξεζουμίσει με πολύ χαμηλές τιμές). Έχουν επίσης τη δυνατότητα να «κλείσουν» χαρτί από τους εδώ χαρτέμπορους για τους επόμενους έξι ή και δώδεκα μήνες (έχουν, βλέπετε, αυτό το πράγμα που εκείνο το παλιοκουμούνι ο Μαρξ ονόμαζε Κεφάλαιο).

Δίνουν ψίχουλα στους μεταφραστές και τους επιμελητές-διορθωτές (όταν τους πληρώνουν…).

Τα ίδια ψίχουλα δίνουν και στους σελιδοποιούς (όταν δεν τους φεσώνουν…).

Βγάζουν βιβλία που «πουλάνε», ενώ εμείς οι υπόλοιποι προσπαθούμε να βγάζουμε «καλά».

Είναι ακριβά τα βιβλία των Εκδόσεων των Συναδέλφων;

Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων είναι μια κολεκτίβα εργασίας. Τα μέλη της αμείβονται με μισθό και ΔΕΝ διανέμονται σε αυτά κέρδη. Δεν είμαστε καλοπληρωμένοι στις Εκδόσεις των Συναδέλφων και αυτή είναι μία αδυναμία μας, η οποία πρέπει να επιλυθεί το συντομότερο. Όμως φροντίζουμε να είναι αξιοπρεπώς αμειβόμενοι (και σύμφωνα με τις οδηγίες των σωματείων) οι συνεργάτες μας (επιμελητές, μεταφραστές κ.ο.κ.).

ΔΕΝ πηγαίνουμε στο φθηνότερο τυπογραφείο και βιβλιοδετείο. Φροντίζουμε (όσο μπορούμε να γνωρίζουμε) να τυπώνουμε σε επιχειρήσεις που δεν απολύουν, αμείβουν αξιοπρεπώς τους εργαζόμενούς τους και τους έχουν ασφαλισμένους.

Χρησιμοποιούμε τα ποιοτικότερα (κατά το δυνατόν) χαρτιά.

Πληρώνουμε στο ακέραιο, και κάθε χρόνο, τα συγγραφικά δικαιώματα, χωρίς να έχουμε φάει ούτε ένα ευρώ ακόμα και από τους «ξένους» (έλα τώρα, καημένε, ποιος θα ψάξει να βρει πόσα βιβλία τύπωσες και πούλησες;).

Ενισχύουμε τακτικά εγχειρήματα και συλλογικότητες του ευρύτερου κοινωνικού κινήματος.

Σπανίως κοστολογούμε τα βιβλία μας Χ4. Συνήθως Χ3,5. Εάν βλέπουμε ότι θα είναι πολύ ακριβό το βιβλίο για τους αναγνώστες, το κάνουμε Χ3. Προτιμούμε, δηλαδή, αντί να συμπιέσουμε το κόστος παραγωγής (ρίχνοντας την ποιότητα και αμείβοντας λιγότερο τους συντελεστές της έκδοσης) να μειώσουμε το «επιχειρηματικό κέρδος» μας.

Άρα, η απάντηση στο αρχικό ερώτημα είναι: Τα βιβλία των Εκδόσεων των Συναδέλφων είναι όσο φθηνότερα γίνεται.

Είναι το μέλλον του βιβλίου επισφαλές;

ΝΑΙ αναμφισβήτητα. Κι αυτό για χίλιους λόγους, που άλλοι, πριν από εμάς, έχουν εξηγήσει. Όμως η πρόσφατη, τεράστια αύξηση του κόστους παραγωγής είναι ίσως το τελειωτικό χτύπημα – ειδικά σε ό,τι αφορά τους μικρούς εκδοτικούς οίκους. Πού θα βρεθούν τα χρήματα για να τυπωθούν νέα βιβλία; Πώς θα ανταπεξέλθουμε στις ελλείψεις χαρτιού; Ακόμα κι αν η τιμή του χαρτιού πέσει (ήδη έπεσε ελαφρώς), είναι μάλλον απίθανο να επανέλθουμε στα επίπεδα του καλοκαιριού του 2021. Πάμε ολοταχώς για ψηφιοποίηση της ανάγνωσης; Και είναι στ’ αλήθεια ανάγνωση το ψηφιακό διάβασμα;

Είναι σαφές πως η παγκόσμια τάση (θα λέγαμε «σχέδιο», αλλά ας το αποφύγουμε) είναι προς την ψηφιοποίηση των πάντων, της ανάγνωσης συμπεριλαμβανομένης. Όλη μας η ζωή, όλες μας οι δραστηριότητες θα περνούν μέσα από ένα κινητό τηλέφωνο· αύριο ενδεχομένως από την ψηφιοποίηση του ίδιου μας του σώματος.

Το χαρτί έχει συκοφαντηθεί εδώ και πολλά χρόνια και μάλιστα με δήθεν οικολογικό πρόσημο.

«Think before you print» διαβάζουμε σε πάμπολλα μέιλ που μας έρχονται – εκείνος που θα τυπώσει είναι υπόλογος απέναντι στην κοινωνία για την οικολογική καταστροφή.

«Θα γλιτώσουμε από τη χαρτούρα» ψηφιοποιώντας τις υπηρεσίες του Δημοσίου, μετακυλύοντας όλη τη δουλειά των δημοσίων υπαλλήλων (που απολύσαμε…) στον πολίτη.

«Ψηφιακά βιβλία» να παίρνουν οι φοιτητές (και αύριο οι μαθητές) παρόλο που ΟΛΕΣ οι επιστημονικές μελέτες παγκοσμίως λένε ότι η μελέτη από το χαρτί είναι αποδοτικότερη της μελέτης από υπολογιστή.

Το χαρτί είναι του σατανά (εκτός κι αν πρόκειται για οικολογικά, χάρτινα… καλαμάκια του καφέ – τυλιγμένα σε πλαστικό, βεβαίως, βεβαίως).

Το χαρτί είναι ένα από τα οικολογικότερα υλικά. Τα δέντρα που κόβονται για την παραγωγή του είναι από φυτείες και αντικαθίστανται άμεσα. Το χαρτί ανακυκλώνεται έως και 7 φορές και κομποστοποιείται. Το συμφέρον της βιομηχανίας χάρτου είναι να υπάρχουν δάση – το συμφέρον της βιομηχανίας βιοκαυσίμων είναι να καταστρέφονται τα δάση και να φυτεύεται σόγια, το συμφέρον της βιομηχανίας φυτικών ελαίων είναι να καταστρέφονται τα δάση και να φυτεύονται φοίνικες, το συμφέρον της κτηνοτροφικής βιομηχανίας είναι να καταστρέφονται τα δάση και να φυτεύονται ζωοτροφές.

Να απαιτήσουμε να γίνεται η επεξεργασία του χαρτοπολτού με οικολογικό τρόπο; Να το απαιτήσουμε και να κοιτάξουμε να είμαστε προσεκτικοί στην κατανάλωση χαρτιού αλλά όχι να το δαιμονοποιήσουμε!

Αν υποθέσουμε πως υπήρχε (κάπου, κάποτε) μία κυβέρνηση, η οποία ενδιαφερόταν, θα περίμενε κανείς να επιδοτήσει την αγορά χαρτιού και να μηδενίσει τον ΦΠΑ. Η Ελλάδα, με τα στοιχεία για το 2019, εισάγει 150.210.604 κιλά χαρτιού για εκτύπωση. Αν εκείνη η φανταστική κυβέρνηση αποφάσιζε να επιδοτήσει κατά 50 λεπτά του ευρώ κάθε κιλό, τότε θα ξόδευε 75 εκατομμύρια και κάτι ψιλά. Η Λίστα Πέτσα κόστισε στο ελληνικό δημόσιο 20 εκατομμύρια – 113 εκατομμύρια κόστισε το καθένα από τα Ραφάλ…

Ο νόμος περί ενιαίας τιμής του βιβλίου –μια πρόταση του Πιερ Μπουρντιέ για να προστατευτεί το ανεξάρτητο δίκτυο παραγωγής και πώλησης βιβλίων στη Γαλλία– εφαρμόστηκε στην Ελλάδα καθυστερημένα και ατελώς. Πρέπει να πιέσουμε για να σχεδιαστεί μια συνολική κρατική πολιτική. Όπως και από πλευράς μας, χωρίς να επαναπαυόμαστε στις προνοιακές πολιτικές, πρέπει να δημιουργήσουμε συμπράξεις, συνεταιρισμούς, φεστιβάλ και κολεκτίβες που θα μπορούν να βάλουν ένα φραγμό στην ξέφρενη κούρσα του ανταγωνισμού και της επικράτησης της κερδοφορίας έναντι της ποιότητας και της ανεξαρτησίας της αγοράς του βιβλίου.   

Και άρα;

Συνεχίζουμε να διαβάζουμε. Στηρίζουμε τη βιβλιοπαραγωγή όσο μπορούμε. Εφόσον κανείς άλλος δεν ενδιαφέρεται για το βιβλίο, ας ενδιαφερθούμε περισσότερο εμείς. Γνωρίζουμε καλά πως τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα, όμως η ανάγνωση δεν είναι πολυτέλεια και το βιβλίο δεν μπορεί να καταντήσει είδος πολυτελείας για τους λίγους και εκλεκτούς.

Εμείς στις Εκδόσεις των Συναδέλφων το έχουμε αποφασίσει εξαρχής: Δεν θα γίνουμε ποτέ πλούσιοι, το πολύ πολύ να βελτιώσουμε τον μισθό μας ώστε να ζούμε αξιοπρεπώς.

Η αύξηση των πωλήσεων των βιβλίων μας και η βελτίωση της οικονομικής κατάστασης των Εκδόσεων αποσκοπεί στο να έχουμε το περιθώριο να απορροφούμε τις αυξήσεις στο κόστος και να πουλάμε φθηνότερα.


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική Εφημερίδα των Συντακτών

https://www.efsyn.gr/tehnes/ekdoseis-biblia/359250_milisoyme-ligo-gia-tis-times-ton-biblion-kai-gia-episfales-mellon-toy

Η Θέκλα Τσελεπή παρουσιάζει το «Μανιφέστο Συνωμοσίας» στο Κόκκινο 105,5 (24/8/2022)

Δύο Σάββατα κλειστά

Τα δύο Σάββατα (6 και 13 Αυγούστου 2022) το βιβλιοπωλείο μας θα παραμείνει κλειστό.

Καλές βουτιές σε όλες και όλους!

Ανήσυχες μέρες του Αυγούστου

Αγοράστε τα με ένα κλικ εδώ.

Μανιφέστο Συνωμοσίας: Το βίντεο από την παρουσίαση στην Αθήνα

Οι ομιλίες από την παρουσίαση του Μανιφέστου Συνωμοσίας, που έγινε στις 14 Ιουλίου του 2022, στο Καφέ «Ο Κήπος του Μουσείου» (Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών).

Κατά σειρά μιλούν: Τηλέμαχος Δουφεξής Αντωνόπουλος, Αλέξανδρος Γεωργίου, Νίκος Χαραλαμπόπουλος.

Ζητούμε συγγνώμη για τα τεχνικά προβλήματα – δεν είμαστε επαγγελματίες σε αυτόν τον τομέα.

Αγοράστε το Μανιφέστο Συνωμοσίας με ένα κλικ εδώ.

Το γκροτέσκο στάδιο (η γλώσσα του νεοφιλελευθερισμού): Κείμενο της Λεσλί Καπλάν

Δημοσιεύτηκε στο μπλογκ της Λεσλί Καπλάν στις 5/11/2021

Πρόσφατα έπεσα πάνω σε μια φράση της υπουργού Βιομηχανίας, Agnès Pannier-Runacher. Μίλησε μπροστά σε ένα ακροατήριο επιχειρηματιών, στις 7 Οκτωβρίου, στην 7η συνάντηση της Bpifrance[1] και αυτό που της ήρθε στο μυαλό ήταν «η μαγεία του εργαστηρίου», όπου «δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τον διευθυντή από τον εργάτη, τον μαθητευόμενο από τον άνθρωπο με τριάντα χρόνια εμπειρίας…». Το εργοστάσιο, γι’ αυτήν, «είναι η υπερηφάνεια της εργασίας […] γιατί όταν πηγαίνεις σε μια γραμμή παραγωγής, δεν είναι τιμωρία, είναι για τη χώρα σου, για τη μαγεία».

Στο μυαλό μας θα ξεπηδήσει η λέξη «γκροτέσκο».

Τι είναι γκροτέσκο; Το ψέμα; Και όχι μόνο αυτό. Το δηλωμένο ψέμα που κανείς δεν το πιστεύει, αλλά όλοι κάνουν ότι το πιστεύουν; Ίσως. Μια διαστρέβλωση της πραγματικότητας, σε κάθε περίπτωση. Και, πώς να το πω, μια έκκληση στη φαντασία.

Φανταζόμαστε μια σκηνή.

Ένας χαρακτήρας, η Agnès P., στην είσοδο ενός εργοστασίου, μοιράζοντας ένα φυλλάδιο, «το εργοστάσιο, αχ το εργοστάσιο, το καλύτερο εργοστάσιο, είναι το καλύτερο δυνατό εργοστάσιο, είναι βρώμικο; αχ όχι τόσο πολύ, είναι επικίνδυνο, αχ όχι τόσο πολύ, είναι επαναλαμβανόμενο, αχ λίγο, δεν πρέπει να ζητάς πολλά, είναι απάνθρωπο, αχ, ο άνθρωπος, ξέρεις, ο άνθρωπος φταίει για όλα… Αλλά είναι μαγικό…»

Ή, πάλι, η Agnès P. με ένα μεγάλο στυλό, γράφοντας στον τοίχο του εργοστασίου: «περάστε, περάστε, είναι μαγικό».

Μας θυμίζει μια άλλη επιγραφή στην είσοδο, όχι ενός εργοστασίου, αλλά εκεί όπου ήδη… Arbeit macht frei[2]

Το γκροτέσκο συνδέεται με τον τρόμο.

Επιπλέον, δείτε τον Γκόγια, τις «Τρέλες» του.

Υπάρχει ένα χαρακτικό με τίτλο «Τρέλα των ανόητων» το οποίο είναι πραγματικά τρομακτικό, γιγαντιαίο μέγεθος του «ανόητου», άδειο βλέμμα και ηλίθιο χαμόγελο, εισβάλλον σώμα που καταλαμβάνει όλο τον χώρο….

Αλλά ας παραμείνουμε ήρεμοι.

Η «μαγεία», η λάμψη της, τα φώτα της. Η λειτουργία της είναι να δημιουργεί ψευδαισθήσεις, να σβήνει τις διαφορές, την εμπειρία, την εμπειρία της πραγματικότητας και τις λεπτομέρειές της. Ακριβώς όπως η γλώσσα του νεοφιλελευθερισμού, του σημερινού καπιταλισμού, ένας αυτοκινητόδρομος, επίπεδος και λείος, που ξεδιπλώνει και ξεδιπλώνει, χωρίς ανωμαλίες, τη γλώσσα του «μάνατζμεντ».

Μιλάει για «βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους», «κόστος», «κέρδη» και «οργάνωση».

Σκεφτόμαστε με αυτές τις λέξεις.

Και εδώ είναι πάλι αυτός ο χαρακτήρας, η Agnès P., που ανεβαίνει σε μια θεατρική σκηνή και λέει: Πρέπει να είστε ευτυχισμένοι, είναι επιτακτική ανάγκη, και είστε υπεύθυνοι για την ευτυχία σας. Η ευτυχία είναι περισσότερα περισσότερα περισσότερα περισσότερα, περισσότερες δεξιότητες, περισσότερα χρήματα, περισσότερες γνώσεις (τουρισμός), περισσότερα πάντα. Πρέπει να είσαι καλός μάνατζερ, ο καλύτερος μάνατζερ. Το μοντέλο, στην προκειμένη περίπτωση η Agnès P., στροβιλίζεται, το μοντέλο είναι: αθλητικές επιδόσεις. Είναι στο χέρι σας να πετύχετε. Αν δεν πετύχετε, μην πάθετε κατάθλιψη, μην γίνετε loser[3], αλλά ξεκινήστε ξανά, μην τα παρατάτε, στοχεύστε στην κορυφή. Όπως είπε η Μάργκαρετ Θάτσερ, «Τα οικονομικά είναι η μέθοδος. Ο σκοπός είναι να αλλάξει η ψυχή». Η ψυχή, πολύ σημαντική. Πρόσβαση μέσω του αθλητισμού, των βιταμινών, της γιόγκα. Όλα είναι δυνατά, δεν υπάρχουν όρια. Ή αλλιώς, the sky is the limit[4]. Αλλά πρέπει να το θέλεις. Πρέπει.

Εδώ η Agnès P. σταματά, σκέφτεται, αναζητά τις κατάλληλες λέξεις.

Ατομική αυτονομία. Το άτομο μπορεί να είχε συκοφαντηθεί για ένα διάστημα, αλλά πρέπει να είμαστε σοβαροί, το εγώ είναι η βάση, το θεμέλιο. Η διαχείριση του εαυτού είναι το κλειδί για την κοινωνική ενσωμάτωση. Και το άλλο; Ποιο άλλο; Το μοντέλο είναι η εταιρεία. Οι μικρές επιχειρήσεις θα γίνουν μεγάλες. Ενέργεια.

Σιωπή.

Συνεχίζει.

Απόδοση σημαίνει ανταγωνιστικότητα. Δεν πρέπει να φοβόμαστε τον ανταγωνισμό. Ο ανταγωνισμός είναι υγιής. Είθε να κερδίσει ο καλύτερος άνθρωπος, είναι διεγερτικό. Ο ανταγωνισμός είναι για το γενικό καλό. Εξαλείφοντας τους κακούς, όχι, αλλά εξαλείφοντας το κακό, ναι. Όλοι μπορούν να συμφωνήσουν μόνο με αυτό το καθάρισμα από τα κάτω. Και οι διαφορές; Ποιες διαφορές; Είμαστε όλοι ίδιοι, και όλοι συμφωνούμε στο μοντέλο, έχει αποδειχθεί, το όμορφο, το σπουδαίο, το καθαρό, το λευκό, το μαύρο, το πλούσιο, το πολλαπλό, το παθιασμένο, το σοβαρό, το λογικό, το προφανές εν ολίγοις. Εξάλλου, μην διαφωνείτε, τα πάντα, απολύτως τα πάντα, μπορούν να αποτελέσουν μέρος του μοντέλου, αρκεί να είναι ενσωματωμένα. Ενσωματωμένα; Ναι, ενσωματωμένα σε αυτό στο σύστημα. Και πώς ξέρουμε ότι είναι μέσα; Έτσι είναι, το ξέρουμε, ξέρουμε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση και το λαμβάνουμε υπόψη μας.

Σταματάει εκ νέου, κοιτάζει γύρω στο δωμάτιο και χαμογελάει.

Εξού και η σημασία, ας μείνουμε στα αγγλικά, της self help[5], να μην ξεχνάτε ποτέ ότι είστε αυτή η μικρή παρέα μόνοι σας· η χρησιμότητα των προπονητών· όλες οι τεχνικές είναι καλές, αρκεί να λειτουργούν, όπως και η πυγμαχία, ο χορός, η κολύμβηση και η βιολογική διατροφή, όπως και η ψυχοθεραπεία. Ο Φρόιντ· απλώς πρέπει να ξέρεις πώς να τον χρησιμοποιήσεις, η έννοια της κίνησης του θανάτου δεν ισχύει πραγματικά, αλλά ας μείνουμε θετικοί, το να ξέρεις ποιος είσαι είναι πολύ σημαντικό, καθοριστικό μάλιστα, και ο Φρόιντ μπορεί να μας βοηθήσει, ο μπαμπάς, η μαμά και όλα τα άλλα, από πού προερχόμαστε, έκανα μια μικρή θεραπεία, με βοήθησε πολύ, με ανακούφισε, θα έλεγα μάλιστα, βλέπεις από πού προέρχεται· τα προβλήματα, μπορείς να τα αλλάξεις.

Αλλά να είστε προσεκτικοί, για να ζήσετε καλά πρέπει να διευθύνετε καλά τη μικρή σας επιχείρηση, και να γνωρίζετε τους κανόνες, τους κανόνες της κοινωνικής ζωής, η παράβαση είναι παιδαριώδης και τρελή, κανείς δεν το θέλει αυτό. Εξάλλου, ο πρόεδρος Σαρκοζί μίλησε για «επικίνδυνο σχιζοφρενή» και δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε μαζί του. Η τρέλα ως πηγή δημιουργίας είναι μια ιδέα των διανοουμένων. Είναι καλύτερα να είσαι πλούσιος και υγιής παρά φτωχός και άρρωστος, αυτό είναι σίγουρο, τα κλισέ έχουν τα καλά τους σημεία, μας υπενθυμίζουν την αλήθεια.

Η Agnès P. φαίνεται τώρα σοβαρή.

Και έτσι αναπτύσσεται το άτομο, αυτό που φροντίζει για την προσωπική του ανάπτυξη. Η προσωπική ανάπτυξη είναι συνάρτηση του φύλου, της ηλικίας, του επαγγέλματος, του εισοδήματος, των σεξουαλικών και άλλων προτιμήσεων. Οι κατηγορίες αυτές είναι επιστημονικές, προέρχονται κατευθείαν από την αγορά. Βασικά, η προσωπική ανάπτυξη είναι η ανάπτυξη της αγοράς μέσα στο κεφάλι του ατόμου. Και αυτό που υπαγορεύει τον κανόνα είναι αυτό που πουλάει ή θα μπορούσε να πουλήσει, αυτό που λειτουργεί ή θα μπορούσε να λειτουργήσει, αυτό που παίρνει, όπως λέμε, ή θα μπορούσε να πάρει. Είναι ένα αντικειμενικό πρότυπο, δεν έχουμε βρει ποτέ καλύτερο. Το άτομο πρέπει να ακολουθεί, αλλά να έχει πρωτοβουλία, να προσαρμόζεται, η αγορά κινείται, πρέπει να είσαι σταθερός, να αντιστέκεσαι, να είσαι πάντα έτοιμος, να ανεβαίνεις όλες τις πλαγιές, να έχεις πάντα στο μυαλό σου να κερδίσεις, να κερδίσεις, να κερδίσεις… Πρέπει να πετύχεις, και η επιτυχία είναι ορατή, η τηλεόραση το δείχνει.

Η Agnès P. σταματάει, είναι λίγο λαχανιασμένη, χαμογελάει και υποκλίνεται. Ένα μεγάλο χριστουγεννιάτικο δέντρο εμφανίζεται στη σκηνή και αρχίζει να το στολίζει.


[1] Banque Publique d’Investissement – Δημόσια Τράπεζα Επενδύσεων.

[2] Η εργασία απελευθερώνει. Επιγραφή στην είσοδο του Άουσβιτς.

[3] Αποτυχημένος. Αγγλικά στο πρωτότυπο.

[4] Ο ουρανός είναι το όριο. Αγγλικά στο πρωτότυπο.

[5] Αυτοβοήθεια. Αγγλικά στο πρωτότυπο.


Από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων κυκλοφορεί το βιβλίο της Λεσλί Καπλάν, Αναταραχή. Κομμένη η μαλακία!

5ο Θερινό Βιβλιοστάσιο

«Μανιφέστο Συνωμοσίας»: Μόλις κυκλοφόρησε!

Μανιφέστο Συνωμοσίας

Μετάφραση: Μανώλης Ξανθός

Σχήμα: 14Χ20,5 • Σελίδες: 392 • Τιμή: 25 ευρώ • ISBN 978-618-5571-17-7

Θα νικήσουμε γιατί είμαστε πιο αποφασισμένοι.

Στα τέλη του Ιανουαρίου του 2022, κυκλοφορεί στη Γαλλία ένα βιβλίο ανώνυμου συγγραφέα που προκαλεί αμέσως σκάνδαλο.

Η γαλλική αντιτρομοκρατική υπηρεσία φαίνεται να διέρρευσε στον τύπο στοιχεία για την ταυτότητα των συγγραφέων. Κατόπιν ξεκίνησε μια εκστρατεία δυσφήμισης του βιβλίου χωρίς καν να έχει διαβαστεί. Ο υπεύθυνος των εκδόσεων Seuil, ενός από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους της Γαλλίας, δέχθηκε μειωτικά σχόλια για την επιλογή του. Αφού ούτε αυτό ανέκοψε την εκδοτική επιτυχία του, ο θεαματικός μονόλογος προσπάθησε να το αποδώσει σε κάτι οικείο για να ξορκίσει την κατάρα. Κατηγορήθηκε, λοιπόν, η Αόρατη Επιτροπή για τη συγγραφή του. Το γεγονός προκάλεσε τη δημόσια παρέμβαση της Αόρατης Επιτροπής, όπου μαζί με την απολαυστική συντριβή των επικριτών της, έχει και μια εξαιρετική υπεράσπιση του Μανιφέστου Συνωμοσίας.

Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α

Σε ζοφερούς καιρούς – Εκδοτικό σημείωμα

Ο «πόλεμος ενάντια στον ιό» είναι ένας πόλεμος ενάντια σ’ εμάς

1. Το παγκόσμιο πραξικόπημα

2. Η συνωμοσία των ακρωτηριασμένων

3. Ερμηνεύοντας τον τρόμο

Η συνωμοτικότητα είναι η συνείδηση που δεν καταθέτει τα όπλα

1. Η αντισυνωμοσιολογική συνωμοσία

2. Όπως το 1914

3. «Τα πάντα συνωμοτούν»

Η μη πραγματικότητα που ζούμε δεν είναι μια καταστροφή που ενέσκηψε, αλλά ένα σενάριο που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας

1. Είκοσι χρόνια preparedness

2. Η πόλη των ζωντανών-νεκρών

Η αντεπανάσταση του 2020 αποτελεί απάντηση στις εξεγέρσεις του 2019

1. Η καμπή του 2019

2. Η ανάκτηση του ελέγχου

Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ

1. Η μεγάλη αφύπνιση

2. Ο μακρός Ψυχρός Πόλεμος

3. MK-ULTRA for ever

4. Η θεωρία του εγκλεισμού

Αυτός ο κόσμος είναι δυϊκός, όπως και οι τεχνολογίες του

1. Ο πόλεμος για το κλίμα

2. Ο πόλεμος στο εσωτερικό

3. Ο κόσμος made by DARPA

4. Ο cool τύπος ως μηχανή εξολόθρευσης

5. Γαλλικές δυϊκότητες

Μια ώθηση είναι μια ώθηση

1. Η μέθοδος του παγκόσμιου πραξικοπήματος

2. Η προσπάθεια να τρελάνεις τον άλλον

3. Η διαλεκτική της μάγευσης

Η τέχνη της διακυβέρνησης παράγει τέρατα

1. Το σχέδιο της διακυβέρνησης των πάντων

2. Δημοκρατικός σχεδιασμός και περιβαλλοντική εξουσία

3. Ελίτ και πλεονάζοντες

Η ζωή δεν είναι διόλου βιολογική

1. «Life is our life’s work» (Pfizer)

2. Η βιοπολιτική μητρόπολη

3. Η δικτατορία της τρωτότητας

4. The Family of Man

5. Η νοσηρότητα της υγείας

Η τωρινή κόλαση είναι απλώς η πραγμάτωση του παλιού καλού θετικιστικού σχεδίου

1. Η τερατωδία της στατιστικής

2. Το Ίδρυμα Ροκφέλερ και η μοριακή όψη της ζωής

3. Η μακροβιότητα του θετικισμού

Θα νικήσουμε γιατί είμαστε πιο αποφασισμένοι

1. «Κοινωνία», μια αντιδραστική έννοια

2. Ο πόλεμος ενάντια στις ψυχές

3. Ο ιός της απόσχισης και το εν εξελίξει σχίσμα

4. Συνωμοτήστε, λοιπόν

Αγοράστε το με ένα κλικ εδώ.

«Εκκλησιαστής»: Μόλις κυκλοφόρησε σε νέα μετάφραση!

Luther Blissett

Εκκλησιαστής

Μετάφραση: Άννα Γρίβα

Σχήμα: 14Χ20,5 • Σελίδες: 832 • Τιμή: 33 ευρώ • ISBN 978-618-5571-16-0

1555 μ.Χ. Έχοντας επιβιώσει από σαράντα χρόνια σκληρών αγώνων που συγκλόνισαν την Ευρώπη, ένας αιρετικός με χίλια ονόματα αφηγείται την ιστορία τη δική του και του εχθρού του, του Ε.

Ιεροκήρυκες, μισθοφόροι, τραπεζίτες, τυπογράφοι απαγορευμένων βιβλίων, πρίγκιπες και πάπες συνθέτουν μια μεγάλη τοιχογραφία που εκτείνεται από τη Γερμανία του Λούθηρου μέχρι το αναβαπτιστικό βασίλειο του Μίνστερ· από τις αγορές της Αμβέρσας μέχρι τις ιταλικές πόλεις που πυρπολήθηκαν από την Ιερά Εξέταση.

Έχοντας μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και εκδοθεί σε πάνω από είκοσι χώρες, ο Εκκλησιαστής αποτέλεσε το λογοτεχνικό ντεμπούτο της κολεκτίβας που αργότερα έγινε γνωστή ως Wu Ming («ανώνυμος» ή «κανένας» στα κινεζικά).

Τα χρόνια που ζήσαμε έθαψαν για πάντα την αθωότητα του κόσμου.

Σας υποσχέθηκα να μην ξεχάσω.

Σας διέσωσα στη μνήμη.

Θέλω να τα συγκρατήσω όλα, από την αρχή, τις λεπτομέρειες, τις συνθήκες, τη ροή των γεγονότων. Προτού η απόσταση θολώσει το βλέμμα που στρέφεται προς τα πίσω, εξασθενίζοντας τον πάταγο των φωνών, των όπλων, των στρατών, το γέλιο, τις κραυγές.

Αγοράστε το με ένα κλικ εδώ.